Babyvisjes en paardenmiddelen

Van de week kwam de visserij in het nieuws. Kern van de zaak: de aanlandplicht, waarbij vissers hun bijvangst mee moeten nemen naar de wal. Dhr. Visser van Visserijorganisatie VisNed (ik verzin het niet) is tegen die aanlandplicht, startte een actie met de slogan: “Geef babyvisjes een tweede kans”.

De aanlandplicht is een middel om te controleren of vissers niet te veel ecologische schade aanrichten. Bijvangst wordt immers op zee al overboord gegooid. Als er gevoelige soorten in de bijvangst zitten wordt dat niet gezien of meegeteld in de bijbehorende quota. Ditzelfde geldt voor ondermaatse vissen – de “babyvisjes”. Met een aanlandplicht wordt een visser gedwongen om zijn bijvangst te laten controleren. Dit is een nadeel voor vissers op bijvoorbeeld platvis, waar relatief veel bijvangst is. Zij moeten immers al die bijvangst meeslepen naar wal.

De ecologische winst zit hem in de lange termijn. De aanlandplicht heeft drie grote voordelen:

  • Quota voor bijvangst-vissoorten worden gecontroleerd en gehandhaafd.
  • De wetenschap krijgt een beter beeld van de visstand en ecologische belasting van vangstmethodes.
  • Vissers worden extra gemotiveerd om met zo min mogelijk bijvangst te vissen.

Uiteindelijk leidt dit tot een beter begrip over wat er gaande is onder de zeespiegel en tot hogere visstanden. Dat is dan weer voordelig voor de visserij, want dan kunnen de quota omhoog.

Het is wel nogal een paardenmiddel: de bijvangst overleeft het sowieso niet, waar er in geval van teruggooien nog een kleine kans is dat de vissen het overleven. Volgens onderzoek is die kans echter wel uiterst klein: afhankelijk van de weersomstandigheden en de aan-boord-tijd (tussen vangen en teruggooien) overleeft 52-96% van de gevangen bijvangst het teruggooien sowieso niet.

Kortom, een ingewikkelde casus met duidelijk voor- en nadelen, ecologische winst op lange termijn maar een tegenvaller voor de Nederlandse vissers van vandaag. De politiek (Brussel in dit geval) heeft de afweging gemaakt, een keuze gemaakt en zet de aanlandplicht door. Wat mij zo tegenstaat in de campagne die de visserijbond voert zo verschrikkelijk simplistisch is. “Geef babyvisjes een tweede kans” is zo misleidend en doet de casus totaal geen recht. Ik ben overigens, het zal u niet verbazen, voor de aanlandplicht. Betere quota en betere handhaving zijn een grote meerwaarde voor een duurzame visserij. Want als je dat babyvisje niet mag vangen, dan hoeft ie ook geen tweede kans.

Advertenties

Over Steven Geurts

Leraar en bioloog. Blogt over onderwijs, politiek en natuur op https://stevengeurts.wordpress.com/. Is in zijn vrije tijd met verrekijker op pad. Blogt over vogels kijken op https://stevenkijktvogels.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Natuur. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s