Politiek, media en het klaslokaal

Vorige week was er ophef over een opdracht van een leraar Nederlands. Docent Ivar Gierveld gaf een tiendelige schrijfopdracht waarvan de opkomst van Thierry Baudet één van de onderwerpen was. Als aanzet schreef hij een prikkelende inleiding, waaronder de gewraakte stelling dat we volgens Baudet terug zouden moeten naar een regering van enkele witte mannen. Dat schoot de FvD in het verkeerde keelgat.

Nu wil ik niet oordelen over een uit de context gerukt deel van een opdracht van een vak dat bovendien het mijne niet is. Ik kan er niet over oordelen of dit een goede opdracht is of niet. Volgens collega´s die ik hoog heb zitten is het geen professioneel vakwerk maar is het overdrijven van een standpunt als aanzet voor een schrijfopdracht niet uit den boze. Kan ik me best in vinden.

Interessanter vind ik de discussie over het fenomeen an sich. Een snapshot uit het onderwijs komt op straat te liggen, wordt voorzien van snedig commentaar door politici die er electorale winst mee hopen te halen en een leger internetters-met-een-mening spreekt zich uit over het functioneren van een docent. Of linksstemmende docenten iedere dag onwetende kinderen hersenspoelen en indoctrineren was het bijbehorende overkoepelende discussieonderwerp. Dit is geen nieuw thema, in maart van dit jaar zwengelde Wierd Duk deze discussie al eens aan, waarop correspondent en leraar Johannes Visser uiteenzette dat dat niet zo raar was. Deze keer deed PVV´er Harm Beertema met een motie voor politieke neutraliteit van docenten een duit in het zakje. Michelle van Dijk haalde de kastanjes uit het vuur en schreef een opiniestuk waarin ze met een inkijkje in het docentenbestaan laat zien dat het onmogelijk is om zonder waarden voor de klas te staan. Daarnaast wees ze nog even op het verschil tussen het tot stand komen van de woorden van docenten en die van politici.

Het beste stuk over deze zaak schreef politiek journalist Chris Aalberts. Hij beschreef hoe politici als Baudet uitspraken kunnen doen die over het randje gaan, maar als een docent één uitglijer maakt deze het trollenleger op zich af krijgt.

Inmiddels zijn we twee weken verder sinds FvD’er Ramautarsing de zaak aan het rollen bracht. Na de voor-argumenten, de tegen-argumenten en de daarop volgende nuance raakt de oorspronkelijke discussie steeds verder uit het oog. Dit twitterdraadje was aanleiding voor ronde twee. Wiskundedocente Karin den Heijer herschreef de opdracht om het punt te maken dat de opdracht toch echt slecht was. Haar oproep dat docenten vooral nauwkeurig moesten zijn en een stelling dat veel docenten de opdracht aan het goedpraten waren, zijn het onderwerp van het volgende artikel op TPO, door Sietske Bergsma. En Karin heeft natuurlijk deels gelijk, docenten moeten zorgvuldig zijn, maar dat was nooit de vraag.

Ik vind dat we weg moeten blijven uit het klaslokaal en het oordelen over opdrachten moeten laten bij wie erover gaan: school(leiding), vakgenoten en sectiegenoten. Het onderwijs wordt niet beter door bij iedere onzorgvuldig geformuleerde opdracht een storm van kritiek te ontketenen. Dát is volgens mij het ware discussieonderwerp: hoe houden we de professionaliteit van het onderwijs uit de greep van de politiek?

Advertenties

Over Steven Geurts

Leraar en bioloog. Blogt over onderwijs, politiek en natuur op https://stevengeurts.wordpress.com/. Is in zijn vrije tijd met verrekijker op pad. Blogt over vogels kijken op https://stevenkijktvogels.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Onderwijs, Politiek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s