De opzichte spin van Michel Rog

Het CDA is mijn partij niet. Nooit geweest ook. Toch zijn er wel wat CDA´ers die ik met liefde volg op hun politieke pad. Allroundpitbull Pieter Omtzigt bijvoorbeeld, of onderwijsman Michel Rog. Rog was nooit te beroerd om te benoemen wat er niet deugde in onderwijsland en prikte feilloos door de fabeltjes van Sander Dekker heen. Op het spreekgestoelte en aan de interruptiemicrofoon in de Kamer kwam hij op voor goed rekenonderwijs in plaats van een rekentoets en hield bij het vermaledijde lerarenregister vanaf een vroeg stadium de vinger aan de pols. Ook is Rog een warm pleitbezorger van het verkleinen van de salariskloof tussen PO en VO.

Dat Rog die cijfers goed kent bleek halverwege 2017, toen hij en Eppo Bruins (CU) een motie over de achterblijvende functiemix aangenomen wisten te krijgen. Daarnaast was Rog nooit te beroerd tekst en uitleg te geven, leraren te ontvangen en via twitter zelfs goed benaderbaar. Kortom, een parlementariër naar mijn hart. En niet alleen naar het mijne, ook naar dat van leraar/columnist René Kneyber, die in Trouw opperde dat Rog bij de verkeerde partij zat.

En toen was daar 2018.

Allereerst, maar 0,3% van de leraren zit in de schaal die Rog noemt als “eindsalaris”, laat staan in de hoogste trede daarvan. (Weet je die motie van net nog?) Bovendien is het nog maar de vraag of die “leraren” überhaupt nog lesgeven. Daarnaast, de boodschap die uit deze tweet volgt is natuurlijk “het salaris is echt niet zo laag als mensen denken dat het is”. Die politieke spin komt de huidige regeringspartijen, waaronder het CDA, natuurlijk best goed uit.

Een uitglijer van jewelste, die niet bepaald goed viel bij onderwijzend Nederland. #POinActie frontman Jan van de Ven liet er met de hashtag #walgelijk weinig twijfel over mogelijk, en ook Paul de Brouwer, sinds kort aan de cao-tafel, was weinig subtiel.

De tweet van Rog is een klap in het gezicht van al die basisschoolleerkrachten die zich toch al door Den Haag verwaarloosd voelen. Bereikten ze hier na de dooddoener “niet de werkdruk is het probleem, maar de werkdrukbeleving” het volgende dieptepunt? De achterblijvende salarisbeleving als het nieuwe probleem? Het bruggetje wat onder regie van Arie Slob net begon de politieke kloof over te steken dondert in elk geval hopeloos in elkaar. Rog ontwijkt gelukkig het debat niet, en roept en passant de emotioneel reagerende leraren nog even tot de orde.

 

Ik weet nog niet wat ik ervan moet vinden. Was dit een onbedoelde uitglijer? Een verkeerd begrepen nuancering van een lange discussie? Of zien we hier het verschil tussen Michel Rog – oppositielid en Michel Rog – coalitielid en blijkt “onze” Michel Rog toch ineens prima bij het CDA te passen?

Hoe dan ook, dit incidentje laat zien dat er nog flink te werken valt aan de relatie tussen Den Haag en het onderwijsveld.

Advertenties

Over Steven Geurts

Leraar en bioloog. Blogt over onderwijs, politiek en natuur op https://stevengeurts.wordpress.com/. Is in zijn vrije tijd met verrekijker op pad. Blogt over vogels kijken op https://stevenkijktvogels.wordpress.com/
Dit bericht werd geplaatst in Onderwijs, Politiek en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s